Poczytaj mi, tato PDF Drukuj Email

Mamy dwie córki w wieku prawie 8 i 6 lat. Jak wszystkie dzieci uwielbiają, gdy rodzice poświęcają czas tylko im - najlepiej gdy jest to czytanie książek lub opowiadanie bajek (No, wspólne budowanie z klocków to też dobry pomysł).

Co prawda dziewczynki już umieją czytać (książki jednak czytuje tylko starsza, młodsza jeszcze nie ma potrzebnej biegłości), ale gdy czyta Mama lub Tato jest przecież zupełnie inaczej... i na dodatek można się do kogoś przytulić... Z biegiem lat wykształciły się w naszej nie posiadającej telewizora rodzinie pewne żelazne zasady bajkowo-książeczkowe.
W ciągu dnia nie zawsze jest czas na czytanie (na szczęście są kasety z bajkami, ale to nie to samo), więc obowiązkowe stało się czytanie na dobranoc, po wieczornej modlitwie. Ponieważ dziewczynki mają jeszcze młodszego braciszka, a Mama popołudniami i wieczorami często pracuje przy komputerze, wieczorne czytanie jest domeną Taty. Od chyba dwóch lat czytamy klasykę dziecięcą - każdego wieczoru po rozdziale. Do niektórych książek wracamy (Opowieści z Narni - wszystkie tomy - przeczytaliśmy już dwa razy), inne nie zyskują aż takiej sympatii. Przy szczególnie interesujących historiach wieczorne czytanie jest "uzupełniane" w ciągu dnia i czasem Tato zaskoczony "gubi" jeden lub dwa rozdziały, bo już je ktoś (Mama albo Babcia) przeczytał. Dzięki czytaniu nasze dzieci mają bogate - czasem zaskakująco bogate - słownictwo i umieją słuchać, a my mamy okazję do porozmawiania z nimi o różnych kwestiach życiowych na podstawie przeczytanych książek. Jak już wspomniałam sięgamy do klasyki dziecięcej, ale i do może mniej szeroko znanych mądrych książeczek z naszego dzieciństwa, pieczołowicie przechowanych przez jedną z Babć. Unikamy natomiast przeróbek disneyowskich itp. Lektury odbijają się bardzo twórczo w zabawach dzieci, widać ich wpływ w sposobie rozmawiania, a nawet czasem w postępowaniu.
Opowiadanie bajek to z kolei domena Mamy. Nie jest to codzienny rytuał, ale często "wpadnięcie" do pokoju dziewczynek na wieczornego całusa i obowiązkowy "krzyżyk" kończy się opowiadaniem z naszej ulubionej serii "Bajek o Zosi". Kiedyś dawno byłam bardzo zmęczona i nie miałam siły na czytanie (to było jeszcze przed objęciem przez Tatę funkcji głównego czytacza wieczornego). Przypomniało mi się, że gdy miałam parę lat mój Tato opowiadał mi bajkę w odcinkach, którą z kolei jemu, jeszcze przed wojną, opowiadał jego Tato, a mój Dziadek. Z całej bajki zapamiętałam, że była o dzieciach króla mórz mieszkających w podwodnym pałacu, które zimą ślizgały się na łyżwach po zamarzniętym morzu... ale od czego jest fantazja. No i w końcu ja też niejedną baśń przeczytałam... Ze skrawków najrozmaitszych bajek, bajeczek baśni, klechd i legend zrodziły się dwa tygodnie wieczornych opowieści, które moje córki pamiętają do dziś, nieraz lepiej ode mnie. Zauważyłam wówczas, że opowiadając mogę przemycać pewne aktualne treści dotyczące na przykład koleżeństwa, pomocy innym... Z tych obserwacji zrodziły się właśnie ukochane przez moje córki "Bajki o Zosi" - dziewczynce takiej jak one, mającej analogiczne problemy z utrzymaniem porządku w swoim pokoju i mówieniem "przepraszam", obawiającej się różnych nowych sytuacji itp. Oczywiście, jak to w bajkach, sięgam czasem do świata fantazji i Zosia spotyka krasnoludka albo rozmawia z lwem w Zoo, ale takie dodatki nie zawsze są konieczne. Ważne jest co innego. Opowiadając o wymyślonej Zosi mogę dziewczynkom powiedzieć jak powinno się w rozmaitych sytuacjach postępować, jak reagować, czego należy unikać - i w kwestiach moralnych i w konkretnych życiowych sytuacjach. Historyjki dostosowuję do aktualnej sytuacji w domu, wydarzeń w ciągu ostatnich dni, czy tego co ma nastąpić. Nie przeszkadza im czasem nazbyt nachalnie (jak dla dorosłego) wyłażący dydaktyzm, natomiast świetnie potrafią zapamiętywać różne nauki, pomysły i sytuacje. Jest to o wiele skuteczniejsze niż uwagi kierowane wprost do nich. Nie jest to środek czarodziejski, ale naprawdę pomaga. Nagrodą jest, gdy któraś z naszych panienek cichutko wyznaje Mamie na ucho "przypomniałam sobie jak robiła Zosia, więc ja też..."

Agata Jankowiak
 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »

www.sklep.npr.pl

 Warto karmic piersia

 Nowa Sztuka NPR

 Zeszyt

 Sztuka popor

Nowa karta - pobierz

 Karta obserwacji

Nasze propozycje

 Dobra nowina
© 2017 Naturalne planowanie rodziny :: Joomla! jest Wolnym Oprogramowaniem wydanym na licencji GNU/GPL.