W zamieszczonym w naszym serwisie wywiadzie ksiądz Cormac Burke mówi: „Również małżeństwa katolickie zostały skażone tą mentalnością „planowania rodziny”, do tego stopnia, że nawet w nauczaniu przedślubnym „zaplanowana rodzina” bywa przedstawiana jako wzór i norma. Prawdopodobnie wiele katolickich młodych par pobierających się dzisiaj traktuje naturalne planowanie rodziny jako niezbędny element życia małżeńskiego (choć nie mają uzasadnionej potrzeby sięgania po nie) i wiele z nich w swym życiu małżeńskim doświadcza konsekwencji takiego myślenia.”

W potocznym wyobrażeniu nauka Kościoła katolickiego o pożyciu małżeńskim sprowadzona została do prostej opozycji: zakaz antykoncepcji — dozwolone metody naturalne. Równocześnie rodzicielstwo „planowane” bywa często przedstawiane jako przykład postawy odpowiedzialności i roztropności, w przeciwieństwie do „nieplanowanego”, a w reakcjach na widok małżeństwa otoczonego gromadą dzieci większą niż troje mieszają się często podziw z pobłażliwym sarkazmem lub podejrzeniem o patologię. Ma rację ksiądz Burke, zauważając, że w przygotowaniu przedmałżeńskim za mało akcentuje się szczodrość w przekazywaniu życia, egzaminując za to narzeczonych ze znajomości metod NPR.

Pojęcie „planowania rodziny” rozpowszechniło się w świecie w znacznej mierze za sprawą założonej w 1952 roku Międzynarodowej Federacji Na Rzecz Planowanego Rodzicielstwa (IPPF). Pod tą ładnie brzmiącą nazwą kryje się jednak działalność zmierzająca do propagowania antykoncepcji oraz aborcji na żądanie. Równocześnie udało się upowszechnić wyobrażenie, że to my mamy być panami sytuacji, gdy chodzi o rodzicielstwo. Jak napisał pewien ojciec czworga dzieci: „Planowanie — nowoczesna obsesja. Pragnienie trzymania przyszłości we własnych mocno zaciśniętych rękach.”

W naszych publikacjach wielokrotnie podejmowaliśmy kwestię konieczności przestawienia myślenia z torów laickich na autentycznie chrześcijańskie, czyli takie, w którym rodzicielstwo jest traktowane jako podstawowy cel i dar małżeństwa — polecamy uwadze Czytelników zwłaszcza zamieszczony w serwisie internetowym LMM tekst „Nieplanowane rodzicielstwo” lub przejmujący testament duchowy arcybiskupa Kazimierza Majdańskiego: „Słuchać Boga, by żyć”.

Ślubujący sobie nowożeńcy przyrzekają przyjąć potomstwo, którym Bóg ich obdarzy. Chodzi przede wszystkim o to, że nauczanie Kościoła ma ponad wszystko charakter pozytywny: dzieci są darem Boga, a nie wynikiem naszej kalkulacji. Jak przypomniał w adhortacji „Familiaris consortio” Jan Paweł II: „...podstawowym zadaniem rodziny jest służba życiu, urzeczywistnianie w ciągu dziejów pierwotnego błogosławieństwa Stwórcy: przekazywania — poprzez rodzenie — obrazu Bożego z człowieka na człowieka.” Również w encyklice „Humanae vitae”, w definicji pojęcia odpowiedzialnego rodzicielstwa znajdujemy najpierw pochwałę tych małżonków, którzy po rozważnym namyśle decydują się na przyjęcie liczniejszego potomstwa, a dopiero później mamy stwierdzenie o moralnym prawie do unikania poczęcia, z zastrzeżeniem, że ma się to dokonywać tylko z ważnych przyczyn i przy zachowaniu prawa moralnego.

W języku potocznym funkcjonują określenia „metody naturalne” albo „metody naturalnego planowania rodziny”, zastępowane przyjętym powszechnie skrótem NPR. Jednak w terminologii międzynarodowej obok „natural family planning” funkcjonuje inny, nieobciążony balastem skojarzeń z „planowaniem” (rozumianym w pierwszej kolejności jako umiejętność unikania poczęcia) termin: „fertility awareness methods”, co można przetłumaczyć na język polski: „metody rozpoznawania płodności”. Różnica niewielka, ale znacząca, ponieważ w drugim przypadku akcentujemy przede wszystkim wiedzę o płodności i dopiero na takim podłożu możemy budować styl życia małżeńskiego, w którym świadomość płodności (fertility awareness) posłuży do jej pozytywnego przyjęcia i zagospodarowania

Maciej Tabor