IV. Świadectwo

1. Świadectwo dwóch Papieży

Chodzi o świadectwo ze spotkań z dwoma Papieżami, do jakiego autor obecnej relacji czuje się w sumieniu zobowiązany.

Dwa lata po ukazaniu się Encykliki Humanae vitae mówił z bólem Papież Paweł VI do skromnego biskupa polskiego: „Wiele w tym czasie z powodu encykliki wycierpiałem. A przecież nie mógłbym zmienić w niej ani jednego słowa, bo to nauka Stamtąd!” I Papież uniósł dłoń w górę.

Skarżył się przy tym na postawę niektórych teologów.

Znane są też jego słowa o tym, że „swąd szatana daje o sobie znać w Kościele” (29 VI 1972).

Po latach, zobowiązany przez Sługę Bożego Jana Pawła II do współpracy w Watykanie, w czasie przygotowania Synodu Biskupów roku 1980 „o zadaniach rodziny chrześcijańskiej w świecie współczesnym”, byłem świadkiem tego, jak rodziła się najpoważniejsza – jak się potem okazało – decyzja personalna Papieża. Został mu przedstawiony kandydat do podjęcia ważnych zadań synodalnych. Ojciec Święty odpowiedział życzliwie: „Kandydatura jest bardzo dobra, ale muszę kandydata zaprosić i zapytać go o to, co myśli o Humanae vitae”.

Widocznie dialog wypadł znakomicie i stało się to błogosławieństwem dla dalszych dziejów Kościoła.

2. Świadectwo rodzin

Niezastąpiony wkład w Synod wniosły rodziny – audytorzy świeccy, zaproszeni z różnych części świata. Dali świadectwo o tym, że życie zgodne z Bożym zamysłem o małżeństwie i rodzinie jest jedyną drogą, na której odnajduje się pokój i radość, ocala miłość i szczęście. Dotąd można odczytywać te świadectwa [4] .

Zakończenie: Słuchać Boga, by żyć

Znaczy to:

1. Znać Prawdę Bożą o małżeństwie i rodzinie, wypowiedzianą choćby tylko w encyklice Humanae vitae;

2. uczynić z tego program formacji duszpasterzy i świeckich;

3. szczególne wysiłki skoncentrować na wiernym sprawowaniu Sakramentu Pokuty i Pojednania, który jest sakramentem skruchy i odmiany życia;

4. trzeba, by prawdzie o więzi małżeństwa z rodzicielstwem służyły także, choćby najskromniejsze, ale uczciwe media, bo przecież: „Na wszystkich spoczywa wielka odpowiedzialność za głoszenie pełnej prawdy o rodzinie, opartej na małżeństwie jako domowym Kościele i sanktuarium życia” (Benedykt XVI, 8 VII 2006);

5. w trosce o dobro Kościoła i Narodu należy jak najprzychylniej odnosić się do rodziców miłujących dzieci, zarówno w relacjach osobistych, jak i w działaniach społecznych i politycznych.

Wzywał Jan Paweł II podczas Jubileuszu rodzin: „Nie lękajcie się życia!” (14 X 2000).

Dziś woła Ojciec Święty Benedykt XVI: „Rodzino, żyj i przekazuj wiarę!” (Rozważanie przed Anioł Pański, 2 VII 2006).

Nie ma innej drogi ocalenia Ojczyzny, jak ochrona każdego życia ludzkiego od poczęcia do naturalnej śmierci, jak gościnność dla dziecka mającego począć się i narodzić, jak przyjaźń dla człowieka odchodzącego do wieczności, bo przecież:

„(...) życie ludzkie, nawet gdy słabe i cierpiące, jest zawsze wspaniałym darem Bożej dobroci. Przeciw pesymizmowi i egoizmowi, zaciemniającym świat, Kościół opowiada się za życiem: w każdym życiu ludzkim umie odkryć wspaniałość owego «Tak», owego, «Amen», którym jest sam Chrystus. Owemu «Nie», które zalewa i gnębi świat, przeciwstawia to żyjące «Tak», broniąc w ten sposób człowieka i świat przed tymi, którzy czyhają na życie i zadają mu śmierć” (Familiaris consortio, 30).

Prosimy Cię, nasz Zbawicielu: Niech przyjdzie Królestwo Twoje, które jest Królestwem życia!

Bogurodzico, Matko życia i miłości! Wcześnie weszłaś w zwycięskie dzieje naszego Narodu. Nie opuszczaj nas. Matko, nie opuszczaj nas!

I Wy, święci i błogosławieni Patronowie nasi, nie opuszczajcie nas!

Warszawa-Łomianki, Wielki Tydzień 2007.

Arcybiskup Kazimierz Majdański

Przypisy: 

[1] AAS 22 (1930) 559 nn.

[4] Świadectwa te zostały w języku polskim opublikowane w „Ateneum Kapłańskim”, z. 434, 1981 oraz w wydawnictwie pt. Zadania rodziny chrześcijańskiej w świecie współczesnym. Synod Biskupów 1980 (Warszawa 1986, 268 s.).